قصص قرآنی

نگــاهــی متفـــاوت بــه قرآن
A Different View on Quran

quraneasan.ir

حکایت قوم ثمود

پست شماره 100
,
حکایت قوم ثمود

قوم ثمود مردمانی بودند كه پس از قوم عاد در منطقه ای میان شام و حجاز زندگی می کردند. حضرت صالح پیامبری بود كه خداوند برای هدایت قوم ثمود برگزید.

حضرت صالح قوم خویش را به عبادت و بندگی پروردگار جهانیان دعوت می نمود.

مردمان قوم صالح(ع) مردمانی تنومند و قوی بنیه بودند كه به عمران و آبادی شهر و دیار خویش رو آورده بودند.آنها از امكانات موجود در زمین به میزان كافی بهره مند بودند.

پیامبر صالح با بیان اینكه خداوند یکتا این نعمتها و امكانات را در اختیار شما قرار داده، از قوم گمراه خود می خواست كه برای سپاس از این نعمتها به خداوند ایمان بیاورند.

اما مردمان قوم صالح  به نافرمانی خود  افزودند و به مجادله و بحث با حضرت پرداختند و او را به دلیل نكوهش 1 خدایانشان مورد سرزنش قرار دادند و گفتند:

راستى تو مى خواهى ما را از پرستش آنچه پدران ما مى پرستیدند نهى كنى ؟

امـا ایـن پـیـامـبر بزرگ الهى بدون آن كه از هدایت آنها مایوس گردد, با متانت خاص خودش چنین پاسخ گفت :

 اى قوم من ! ببینید اگر من دلیل آشكارى از پروردگارم داشته باشم و رحمتى از جانب خود به من داده بـاشـدآیـا مى توانم رسالت الهى راابلاغ نكنم و با انحرافات و زشتیها نجنگم ؟!

 

سپس براى نشان دادن حقانیت دعوتش،از معجزه و نشانه اى كه از قدرت انـسان بیرون است و تنها به قدرت پروردگار متكى است وارد شد و به آنها گفت :

اى قوم من ! این ناقه2 ،از طرف پروردگار براى شما,آیت و نشانه اى است .

آن را رها كنید كه در زمین خدا از مراتع و علفهاى بیابان بخورد  و هرگز آزارى به آن نرسانید كه اگر چنین كنید عذاب نزدیك الهى شما را فراخواهد گرفت .

با وجود تاكیدات فراوانی كه پیامبر صالح نمود متاسفانه برخی از گمراهان قوم صالح كه مانع از هدایت آن قوم می شدند تصمیم به قتل ناقه ی صالح گرفتند و آنرا از پای درآوردند.

پس، صالح(ع) به آنها اخطار كرد و گفت :

 سه روز تمام در خانه هاى خود از هر نعمتى مى خواهید بهره مند شوید و بدانید پس از این سه روز عذاب و مجازات الهى فرا خواهد رسید .

پس فرمان الهی سر رسید و این ظالمان را  فرا گرفت و تنها مومنین نجات یافتند.

و آن چنان مردند و نابود شدند و آثارشان بر باد رفت كه گویى هرگز در آن سرزمین ساكن نبودند.

 

 

منبع تبیان

توجه : تمام حقوق مطالب برای قرآن آسان محفوظ می باشد.

پیامبری به نام "سبز"

پست شماره 99
,
پیامبری به نام سبز

حضرت خضر(ع) از پیامبران معاصر حضرت موسی(ع) بود. او همان عالم الهی بود که حضرت موسی(ع) به دیدارش رفت. در قرآن بدون ذکر نام با عبارتی درخشان ستوده شده است: ... او از بندگان ما بود که رحمت خویش را به سویش فرو فرستادیم و از نزد خویش به او علم آموختیم.

در باره‌ی حضرت خضر(ع) غیر از توصیف بالا و داستان همراهی حضرت موسی(ع) با او، چیز دیگری ذکر نشده است. امام صادق(ع) فرمود؛ حضرت خضر(ع) را خدا به سوی قومش مبعوث فرمود. وی مردم را به سوی توحید، انبیاء(ع)، فرستادگان خدا و کتاب‌های او دعوت می‌کرد. از معجزاتش این بود؛ روی هر زمین خشکی می‌نشست، زمین سبز و خرم می‌گشت. دلیل نامش، خضر(سبز) نیز همین است. نام اصلی خضر "تالیا بن ملکان بن عامر بن أرفخشید بن سام بن نوح (ع)" است.

 

ملاقات حضرت موسى(ع) و خضر(ع)

پیامبر اكرم(ص) در جمع قریش داستان حضرت خضر(ع) و یا همان دانشمندى را گفت كه خداوند به حضرت موسى(ع) امر نمود، تا از وى تبعیت کند و پاسخ پرسش های خود را از او دریافت نماید. حضرت موسى(ع) به شاگردش "یوشع بن نون" گفت: پیوسته در جستجوى حضرت خضر(ع) خواهم بود تا به محل تلاقى دو دریاى فارس و روم برسم یا زمانى دراز را سفر خواهم كرد تا او را بیابم».

روزى حضرت موسى(ع) بر فراز منبر مردم را به وسیله آیات تورات پند مى‏داد. در آن حال با خود گفت: یقینا خداوند بنده‏اى را دانشمندتر از من خلق نفرموده است.

 در همین لحظه جبرئیل فرود آمد. از حضرت موسى(ع) خواست تا كنار صخره‏اى در منطقه تلاقى دو دریا با مردى كه بسیار دانشمندتر از اوست ملاقات نماید و از علم او بهره جوید.

حضرت موسى(ع) نیز به همراه یوشع بن نون در حالى كه ماهى نمك سوده‏اى** را برای توشه راه برداشتند، سفرشان را آغاز نمودند.

** ماهی دودی.

 

در جست و جوی خضر(ع)

حضرت موسى(ع) به همراه یوشع بن نون وقتى به مكان مورد نظر رسیدند، مردى را دیدند كه به پشت خوابیده است. آن ها وى را نشناختند. در همین لحظه یوشع ماهى نمك سوده را در آب شُست. آن را روى تخته سنگى قرار داد. آن ها بى‏ توجّه بودند. آب رودخانه "آب زندگى جاودانه" ‏بود. ماهى با آب رودخانه زنده شد و در آن جهید. آن ها به مسیر خود ادامه دادند. حضرت موسى(ع) گرسنه شد. از یوشع خواست تا غذایى را براى خوردن مهیا نماید. غذایى

 برایمان بیاور تحقیقا كه سفر سختى را پشت سر نهاده‏ایم.» در این موقع یوشع به یادش آمد كه ماهى را روى تخته سنگى قرار داده است. « من داستان فرو رفتن ماهى را در آب فراموش كردم. شیطان آن را از یاد من برد.»  

حضرت موسى(ع) به یوشع گفت: آن مردى را كه ما در كنار صخره دیدیم همان حضرت خضر(ع) بود. آن ها با دنبال كردن جاى پاى خود از همان راهى كه آمده بودند، بازگشتند تا به نزد حضرت خضر(ع) رسیدند.

حضرت موسی بن عمران(ع) نزد حضرت خضر(ع) آمد. از حضرت خضر(ع) خواست تا از دانشى كه در اختیار دارد وى را بهره‏مند سازد. حضرت خضر(ع) به او گوش زد نمود كه وى تحمّل آموخته‏هاى وى را ندارد. آن گاه از مصیبت هایى كه بر محمّّد و آل محمّّد(ص) وارد می شود، برایش سخن گفت و وى را آگاه ساخت. گریه و ناله هر دو به آسمان رسید. دو بار حضرت خضر(ع) این آیه را «دل ها و دیدگان مشركان را بر مى‏گردانیم تا به مانند اولین بار باز هم به معجزات پیامبر(ص) ایمان نیاورند.» براى‏ حضرت موسى(ع) گفت. حضرت خضر(ع) او را از همراهى با خود نهى مى‏كرد. وی می داتنست، صبر حضرت موسى(ع) در برابر آن چه به آن احاطه علمى ندارد، غیر ممكن است.

 

پذیرفتن شرط خضر(ع)

حضرت موسى(ع) در پاسخ حضرت خضر(ع) گفت: به خواست خداوند مرا شكیبا خواهى یافت. در هیچ كارى خلاف میلت عمل نخواهم كرد. حضرت خضر(ع) خواسته وى را پذیرفت تا در كنارش باشد، به شرط آن كه تا برای او حكمت كارها را بازگو نكرده است او حقّ هیچ گونه سؤالى را ندارد و نباید لب به اعتراض گشاید.

حضرت خضر(ع) و حضرت موسى(ع) به اتفاق یوشع سفر را آغاز كردند. ابتدا به ساحل دریایى رسیدند. در آن جا كشتى مملو از سر نشینى را یافتند. با کشتی سفر خود ادامه دادند. بعد از مدتّى، كشتى به منطقه كم عمقى رسید. حضرت خضر(ع) كشتى را سوراخ كرد. منفذهاى ایجاد شده را با چند تخته پاره‏ مسدود نمود. حضرت موسى(ع) از كار حضرت خضر(ع) خشمگین شد. لب به اعتراض گشود. حضرت موسى(ع) گفت؛ دست به كارى شگفت انگیز زدى. تو مى‏خواهى همه را غرق سازى.

حضرت خضر(ع) گفت: به تو گفتم كه در برابر كارهاى من شكیبا نخواهى بود.

 حضرت موسى(ع) با عذر خواهى از حضرت خضر(ع) خواست تا با تكالیف دشوار امتحانش نکند. همگی از كشتى خارج شدند. حضرت موسى(ع) پسری را دید. پسر چهره‏اى درخشنده هم چون ماه داشت. او در میان كودكان به بازى مشغول بود. حضرت خضر(ع) در میان حیرت حضرت موسى(ع) او را به قتل رساند. حضرت موسى(ع) سریع به حضرت خضر(ع) حمله کرد. حضرت خضر(ع) نقش بر زمین شد.

حضرت موسى(ع) گفت؛ آیا بی گناهى را می کشى؟!... بدان كارناپسندى به جا آوردى!... .

این بار نیز حضرت خضر(ع) نا شكیبایى و بی صبری حضرت موسى(ع) را به وی یاد آور شد.

 

ردّ شدن موسى(ع) در شرط

حضرت موسى(ع) از حضرت خضر(ع) گفت؛ در صورت تكرار مجدد اعتراضش بدون هیچ گونه عذرى از او جدا می شود.

آن ها به راه خود ادامه دادند. شبانگاه به قریه‏ایى نصرانى‏نشین به نام "ناصره" رسیدند. گرسنگى بسیار آن ها را واداشت تا در جست و جوى غذایى باشند. هیچ یك از مردم آن منطقه حاضر نشدند خوراكى در اختیارشان قرار دهند.

آن ها كنار روستای ناصره رفتند. حضرت خضر(ع) دیوارى در حال فرو ریختن را دید. بی درنگ به پى ریزى مجدد و تعمیر آن پرداخت. دیوار بر جاى خود قرار گرفت. حضرت موسى(ع) اعتراض كرد. مى‏بایست از این مردم اجرتى را براى كار خویش طلب مى‏كردى.

حضرت خضر(ع) گفت؛ دیگر هنگام جدایى من و تو فرا رسید. بزودى تو را از حقیقت آن چه در موردش شكیبایى نورزیدى، آگاه خواهم ساخت.

 

خضر(ع) پاسخ می دهد

حضرت خضر(ع) گفت؛ ... كشتى برای تهیدستانى بود كه با آن در دریا كار مى‏كردند. پادشاهى ستم گر در آن جا هر كشتى که سالم باشد، آن را به زور مى‏ستاند. سوراخ كردن كشتى آن را از دسترس پادشاه ستم گر خارج ساختم.  

حضرت خضر(ع) گفت؛ ... آن پسر، پدر و مادرى مؤمن و صالح داشت. من در چهره‏اش خواندم به زودى كافر خواهد شد. با تاثیر روحى بر پدر و مادرش،آن ها را نیز به كفر و سركشى خواهد كشانید. خواستم خداوند فرزند شایسته‏ترى را از نظر ایمان و نیكو كارى به آن ها ببخشاید. همین گونه شد. خداوند بارى تعالى دخترى را به آن ها هدیه كرد. از نسل او 70پیامبر در میان بنى اسرائیل براى راهنمایى مردم مبعوث گردید.

حضرت خضر(ع) گفت؛ ... آن دیوار كه تعمیرش كردم، متعلق به دو یتیم مى‏باشد. پدرشان مرد. او مرد صالحى بود. در زیر آن دیوار گنجى وجود دارد. آن گنج بخشایشى از جانب پروردگار است. خداوند خواست تا زمان رشد آن دو كودك یتیم، دیوار پا بر جا بماند، تا آن ها گنج خود را كه از آن جا بیرون بیاورند. این ها حقیقت ماجراهایى بود كه تو در برابرش صبر و شكیبایى نورزیدى.

 

 

منبع tebyan.net

توجه : تمام حقوق مطالب برای قرآن آسان محفوظ می باشد.

هبة الله

"ثم ارسلنا رسلنا تتر اكلما جاء امة رسولها كذبوه فاتبعنا بعضهم بعضا و جعلناهم احادیث فبعدا لقوم لا یومنون ".سوره مۆ منون : آیه ی 44

اولین كسى كه بعد از رحلت آدم (ع ) به مقام والای پیامبرى نائل آمد، شیث (هبة الله) بود. او وصى و جانشین آدم شد و امانتهاى الهى و صحیفه هایى كه جانب خداوند نازل شده و جمعا بیست و یک صحیفه بود، دریافت و جمع آورى و منظم نمود و سپس به نشر آن تعالیم و هدایت وراهنمایى فرزندان آدم كه رفته رفته جمعیت قابل ملاحظه اى را تشكیل می دادند كمر بست .

 

آدم به هنگام وفات، مأمور شد شیث را جانشین و وصی خود معرفی نماید. او نیز تمامی فرزندان خود را جمع نمود و شیث را به جانشینی خود منصوب کرد

نام دیگر شیث بن آدم، هبة الله است. او فرزند و جانشین حضرت آدم بود. حضرت شیث سومین فرزند حضرت آدم بوده است. حضرت آدم حدود 34 فرزند داشته است که هابیل و قابیل از اولین فرزندان این پیامبر بزرگوار بوده اند. در روایتی از امام محمد باقر علیه السلام آمده است: آدم علیه السلام بعد از کشته شدن هابیل، بسیار گریست و به درگاه خداوند شکوه کرد. خداوند به او وعده پسری داد تا جای هابیل را بگیرد. آن گاه به او فرزندی عطا کرد که آدم او را شیث نام گذاشت. خداوند به آدم وحی کرد که: «این پسر بخششی است از جانب پروردگارت، پس نام او را «هبة الله» بگذار.» و آدم علیه السلام نیز چنین کرد. آدم به هنگام وفات، مأمور شد شیث را جانشین و وصی خود معرفی نماید. او نیز تمامی فرزندان خود را جمع نمود و شیث را به جانشینی خود منصوب کرد.

از میان آثار بجاى مانده از آن صحیفه ها، این صحیفه است كه خداوند به آدم وحى فرستاد كه ؛ من تمام نیكى ها و سعادت هارا در چهار كلمه براى تو بیان میكنم .

آدم پرسید: آن چهار كلمه كدامند؟

خطاب آمد: كلمه اول از آن من ، كلمه دوم از آن تو، كلمه سوم میان من و تو و كلمه چهارم میان تو و مردم .

آنكه از آن من است این است كه مرا بپرستى و شریكى براى من قرار ندهى .

آنكه از آن تو است آنكه در برابر كارهایى كه مى كنى ، آنچه را كه بیش از هر چیز به آن نیازمندى ، به تو پاداش دهم .

آنكه میان من و تو است : از تو دعا كردن و خواستن و از من اجابت و پذیرفتن .

و بالاخره آنكه میان تو و بندگان من است این است كه:براى مردم دوست بدارى آنچه براى خودت دوست دارى.

آدم پس از گذرانیدن عمرى طولانى ، احساس كسالت و ناتوانى كرد. به فرزندش شیث گفت : پسرم ، زمان مرگ من نزدیک شده و اینک من مریض و ناتوانم و خداوند به من دستور داده كه تورا وصى خود قرار دهم و ودیعه هاى اورا به امانت نزد تو بگذارم ، اینك وصیت نامه من كه شامل آثار علمى و نام بزرگ خداوند می باشد، زیر سر من است . وقتى من از دنیا رفتم آن را بردار و كسی را نیز از آن مطلع مكن .

در وصیت نامه من تمام مسائلى كه به آن نیازمند شوى، چه در امور دینى و چه در مسائل دنیوى ثبت و ضبط شده است .پسرم ، در این لحظات كه بیمارى و رنج بر من غلبه كرده ، میل دارم از میوه هاى بهشتى ، تناول كنم .

از دامنه كوه بالا برو و هر یک از فرشتگان را دیدى سلام مرا به او برسان و بگو: پدرم مریض است و از شما میخواهد كمى از میوه هاى بهشتى براى او هدیه بفرستید.

شیث جلو ایستاد و نمازى با پنج تكبیر، به همان شیوه اى كه خداوند در امت اسلامى مقرر فرموده و تا روز رستاخیز این شیوه ادامه خواهد یافت ، بر جنازه آدم خواند

شیث به ارتفاع كوهستانى كه در آن منطقه بود، بالا رفت تا براى پدر، میوه اى بدست آورد.

در بین راه جبرئیل را با گروهى از فرشتگان دید، جبرئیل بر او سلام كرد و پرسید: كجا میروى ؟

گفت : پدرم مریض شده و از من خواسته است مقدارى از میوه هاى بهشتى ، از فرشتگان به رسم هدیه بگیرم و اینک براى این منظور به كوه آمده ام .

جبرئیل گفت : خداوند به تو صبر و اجر عنایت كند. پدرت چشم از جهان پوشید و به عالم ابدى پیوست . آنگاه همگى كنار جسد آدم آمدند. فرشتگان به فرمان پروردگاربدن اورا غسل داده و براى نماز آماده ساخته بودند.

شیث جلو ایستاد و نمازى با پنج تكبیر، به همان شیوه اى كه خداوند در امت اسلامى مقرر فرموده و تا روز رستاخیز این شیوه ادامه خواهد یافت ، بر جنازه آدم خواند.

سپس جنازه اورا طبق راهنمائى جبرئیل، با احترام و تجلیل فراوان به خاك سپردند و شیث در غم از دست دادن پدر بیتابى میكرد. جبرئیل اورا دلدارى داد و به ادامه زندگى و انجام وظیفه پیامبرى تشویق نمود.

شیث حدود هزار سال زندگى كرد. محل تبلیغ وی مکه معظمه بود و مطالب صحیفه ها را که دلایل خداشناسی، فرایض و احکام و سنن و حدود الهی بود برای فرزندان آدم می خواند.  او همواره با جبرئیل و فرشتگان الهى در ارتباط بود و وحى خداوندى را دریافت و به مردم ابلاغ می كرد.

بر اساس سنت تغییر ناپذیر آفرینش، دوران زندگى شیث به سر آمد وی سرانجام در مکه درگذشت و در کوه ابوقبیس به خاک سپرده شد. برخی نیز گفته اند: مزار حضرت شیث علیه السلام از فرزندان حضرت آدم علیه السلام در شهر بلخ می باشد و به دستور خداوند، ادریس را كه از بهترین نواده هاى آدم بود، به جانشینى برگزید و نبوت را به او سپرد.

 

منبع tebyan.net

توجه : تمام حقوق مطالب برای قرآن آسان محفوظ می باشد.

الیاس پیامبر(ع)

پست شماره 97
,
الیاس پیامبر

گروهی می گویند از فزندان یوشع و گروهی دیگر گفته اند از فرزندان هارون بن عمران بوده است. او را الیاسین، اذر یاسین و ذو الکفل نیز خوانده اند و حتی گروهی او را با خضر یکی میدانند!

خداوند او را پس از خزقیل در برابر پادشاهی به نام اَحب در بعلبک برانگیخت. آن پادشاه زنی به نام ازبیل داشت و هرگاه برای جنگ از شهر بیرون می رفت زنش را جانشین خودش قرار می داد.

مردم بعلبک که بت بعل را پرستش می کردند حضرت الیاس را تکذیب کردند و او را تبعید نمودند. خداوند، آن مردم را با گرسنگی امتحان کرد تا سرانجام از الیاس خواستند خداوند آن بلا را از آن ها دور کند.

آنچه مطابق با آیات و روایات هست چنین می باشد که او برای هدایت یک گروه بت پرست در شامات که بت بعل را می پرستیدند برانگیخته شد

در دو آیه قرآن، نام این پیامبر آمده است و او را مۆمن خوانده و ستایش می کند، هر چند دربارِه او اختلافاتی وجود دارد. آنچه مطابق با آیات و روایات هست چنین می باشد که او برای هدایت یک گروه بت پرست در شامات که بت بعل را می پرستیدند برانگیخته شد. الیاس آن ها را هشدار داد که آیا پرهیزگاری پیشه نمی کنید؟ آیا بت بعل را صدا می زنید و بهترین آفریدگان را رها می سازید؟ خدایی که پروردگار شما و پروردگار نیاکان شما است.

آن گروه به سخنان دلسوزانه الیاس گوش می دادند اما باز هم او را تکذیب می کردند، هر چند گروهی نیز به او ایمان آوردند.

عذاب خداوند در قرآن مشخص نشده است و تنها می گوید: آنها در دادگاه عدل الهی احضار می شوند مگر بندگان مخلص خدا.

بت بعل: این بت در شهر بعلبک پرستش می شد. می گویند: این بت از طلا ساخته شده و بسیار بزرگ بود. چهار چهره داشت و حدود چهار صد نفر خدمه او بودند.

 

داستان حضرت الیاس یا ایلیا در قرآن

الیاس پیامبری از بنى اسرائیل است که نام وی دو بار در قرآن کریم یاد شده: یکى در سوره انعام و دیگر در سوره صافات. بر پایه ی آیات الهى، الیاس از فرزندان نوح (ع) و در شمار «صالحان » محسوب گردیده است. خداى تعالى در سوره انعام فرموده است: «و زکریا و یحیى و عیسى و إلیاس کل من الصالحین» ترجمه: و زکریا و یحیى و عیسى و الیاس، همگى از شایستگان بودند (انعام آیه 85).

الیاس از پیامبران الهى بوده، و قوم خود را که بت بعل را می پرستیدند، به دین حق هدایت مى کرده است. اما جز «بندگان مخلص»، تمامى مردم دیار او بر بت پرستى خویش اصرار مى کردند. بعضى گفته اند:" الیاس (ع) از نسل هارون (ع) بوده، و در شهر بعلبک- یکى از شهرهاى لبنان که به مناسبت اینکه بت بعل در آنجا منصوب بوده آن را بعلبک خواندند- مبعوث شد".

 خداوند در سوره صافات مى فرماید: «و إن إلیاس لمن المرسلین* إذ قال لقومه أ لا تتقون* أ تدعون بعلا و تذرون أحسن الخالقین* الله ربکم و رب ءابائکم الأولین* فکذبوه فإنهم لمحضرون* إلا عباد الله المخلصین* و ترکنا علیه فى الاخرین* سلام على إل یاسین* إنا کذالک نجزى المحسنین»

ترجمه: و الیاس از پیغمبران بود، هنگامى که به قوم خود گفت: چرا نمى ترسید؟ آیا بعل را (به پرستش و خدایى) مى خوانید و بهترین آفریدگار را فراموش می کنید، آن خدایى که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست، او را تکذیب کردند و (باید بدانند که) احضار مى شوند (و کیفر تکذیب خود را خواهند دید) مگر بندگان با اخلاص خدا. و نام الیاس را در میان آیندگان به جاى گذاشتیم. سلام بر الیاس (یاالیاسیان) که ما نیکوکاران را چنین پاداش مى دهیم، و او از بندگان مۆمن ما بود (صافات /123-129). 

در این سوره از داستان الیاس به جز این مقدار نیامده که او مردمى را که بتى به نام" بعل" مى پرستیده اند، به سوى پرستش خداى سبحان دعوت مى کرده، عده اى از مردم به او ایمان آوردند و ایمان خود را خالص هم کردند، و بقیه که اکثریت قوم بودند او را تکذیب نمودند، و آن اکثریت عذاب خواهند شد. و در سوره انعام آیه" 85" در باره ایشان همان ستایش هایی را کرده که در باره عموم انبیا (ع) کرده است، و در سوره مورد بحث علاوه بر آن او را از مۆمنین و محسنین خوانده، و به او سلام فرستاده.

 

منبع tebyan.net

توجه : تمام حقوق مطالب برای قرآن آسان محفوظ می باشد.